Kingdom Hearts modder turns an indie love letter to the JRPG series i…

Ik hou van dinosaurussen. "Wie niet?" denk je misschien. Ik ben altijd gefascineerd geweest door deze prehistorische wezens. Het is moeilijk te bevatten dat deze beesten miljoenen jaren vóór homosapiensen zelfs maar bestonden over de aarde zwierven. Hoe ze er daadwerkelijk uitzagen, klonken en zich gedroegen is natuurlijk onderwerp van discussie, maar laten we eerlijk zijn: dinosaurussen zijn cool. Toen ik een boeklancering zou houden voor een van de nieuwste boeken die ik in druk had uitgebracht, signeerde ik ongeveer honderd exemplaren van tevoren. Een citaat waar ik bijzonder trots op ben – en dat veel over mij zegt – luidde als volgt: "Dus, je wilt een gepersonaliseerde handtekening? Geweldig. Ik wil een dinosaurus." En het is waar. Niet dat ik weet wat ik met een dinosaurus zou doen, hoor.

Terug naar het punt. Dinosaurussen op film. Ik hield als kind van The Land that Time Forgot, voordat ik oud genoeg was om Jurassic Park te zien. En toen ik het eindelijk zag - was ik helemaal van mijn hoofd. Ik vond het echt geweldig. En het vervolg, The Lost World. Zeg achteraf wat je wilt, maar als kind was het briljant. Het meest van alles vond ik de scène aan het einde geweldig wanneer het verlaten vrachtschip in de haven neerstort. Maar er zijn toch niet zoveel goede dinosaurusfilms? Van de Jurassic-serie zijn het uiteindelijk eigenlijk alleen de eerste en tweede waarvan ik nog houd. Jurassic World was vermakelijk en leuk om naar te kijken omdat ik echt hoop op een waardige revival, maar het kwam niet veel meer dan dat. En wat betreft de nieuwste, Rebirth, laten we daar niet eens over beginnen. Jeetje, wat een hoop onzin van begin tot eind – terwijl ze er niet eens in slagen om getalenteerde acteurs geloofwaardige chemie te laten creëren. Wat ik probeer te zeggen tussen al dit gepraat is dat ik al lang een echt goede dinosaurusfilm mis, dus toen End of Oak Street in april of daarrond in mijn feed verscheen, begon mijn hart vanzelf sneller te kloppen.
En nu is het hier. Maar hoe is het eigenlijk?

Voor degenen die nog niet bijgepraat hebben:
Een familie in de jaren tachtig begint te vermoeden dat er iets vreemds aan de hand is in hun buurt, en al snel zien ze steeds bizarre gebeurtenissen. Planten schieten plotseling uit in de tuinen van een van hun buren. De nacht na een storm met stortregens en vreemde lichtfenomenen worden ze wakker in een nachtmerrie.



David Robert Mitchell is zowel regisseur als scenarioschrijver. Dit is onverwacht, en misschien is dat een van de redenen waarom de verwachtingen zo hoog zijn. Mitchell zat achter de horrorfilm It Follows, die op papier ongelooflijk dom klonk maar uiteindelijk iets totaal anders bleek te zijn. Ik kijk nog steeds uit naar het veelbesproken vervolg, They Follow. Zijn nieuwste film, Under the Silver Lake, kwam uit in 2018. Dat is nu al een aantal jaar geleden. Ik heb geen mogelijke redenen voor de lange pauze onderzocht, noch heb ik Silver Lake gezien, dat naar verluidt zowel vreemd als fascinerend is – en volgens sommigen niet bijzonder goed. Dus nu is hij terug met wat op papier een dinosaurus horror-actiekomedie zou kunnen noemen. Min of meer. Meer over het verhaal later.

In de hoofdrollen zien we twee echte veteranen. Ewan McGregor, ook bekend als Obi-Wan, heeft zeker geen verdere introductie nodig. Hij heeft in een enorm aantal producties gespeeld en is naar mijn mening altijd een genoegen om naar te kijken. Hier speelt hij Greg Platt, de vader en man die geheimen koestert en worstelt met gevoelens van falen. En hij drinkt best wat.

Zijn vrouw Denise wordt gespeeld door Anne Hathaway, die voor het laatst te zien was in The Devil Wears Prada 2. Ook zij heeft een bijna even indrukwekkend cv. Een veelzijdige actrice die kan passen in komedie, actie, zware drama - of dinosaurusoverleving. Ze verbergt ook dingen en is de relatie zat.

Klinkt al dat familiedrama oninteressant? Ja. In wezen is dat wat het is, maar ik denk eigenlijk dat Mitchell erin slaagt het te doordrenken met iets dat waarde toevoegt, ook al treedt hij niet buiten de gebaande paden. Het is ook een leuke bijdrage, want zonder iets te verklappen wordt het onderdeel van de oplossing van het probleem.



Wat het acteren betreft, heb ik over het algemeen absoluut niets te bekritiseren. Iedereen doet wat hij moet doen, en bang en verrast kijken tegenover CGI-wezens levert nauwelijks iemand een Oscar op. Maar hoe houdt het zich allemaal vol? Je moet het plot gewoon nemen zoals het is. Er zijn natuurlijk plotgaten zo groot als wolkenkrabbers, maar de film is zo opgebouwd dat je erdoorheen kunt kijken. En laten we eerlijk zijn: als je vanaf het begin sceptisch bent over de logica van een film waarin een woonwijk in Amerika uit de jaren tachtig toevallig terugreist naar het tijdperk van de dinosauriërs, dan moet je misschien echt iets anders kijken. Ik vind het uitgangspunt goed. Het is eigenzinnig en onverwacht, en ik heb geen diepgaande analyse nodig.

Dat gezegd hebbende, kan het even duren voordat ik er echt in zit. De personages zijn niet bijzonder interessant, maar ze zijn toch boeiend dankzij goede acteurs en een familiedynamiek die eigenlijk best leuk is om te volgen. Niet in de laatste plaats wanneer de emotionele kant daadwerkelijk werkt en de film een extra dimensie geeft. End of Oak Street is van begin tot eind een stijlvolle productie. Ik heb wel het gevoel dat de balans tussen komedie en horror wat niet goed is, en op sommige manieren voelt het alsof Mitchell een briljant basisidee had, maar niet altijd wist wat hij ermee aan moest.

Gelukkig werkt het nog redelijk goed dankzij stijlvolle effecten, een goed gevoel van spanning en enkele onverwachte wendingen. Er zit een gemene kant in de film die ik mooi vind en die als een verrassing komt. Hier komt Mitchell echt tot zijn recht. Niemand is veilig. Het is onvoorspelbaar en soms bruut. Er is een scène die me meteen doet denken aan het einde van de Game of Thrones-aflevering The Mountain and the Viper, die me omver blies en me deed terugspoelen om hem steeds opnieuw te kijken. Ik zal er verder niets over zeggen, maar als je het ziet, zul je het begrijpen. Het is donker, onverwacht en draagt eigenlijk veel bij aan het tilen van de film.

Dus, samengevat: End of Oak Street is vermakelijk, stijlvol, soms behoorlijk spannend en biedt enkele donkere wendingen. Het moet gezegd worden dat dit naar mijn mening de beste dinosaurusfilm is die we in vele, vele jaren hebben gehad. Waarschijnlijk sinds The Lost World. Toch – en er is altijd een maar – heeft het wel zijn gebreken. Het had nog meeslepender kunnen zijn, en het script had wat verder gepolijst kunnen worden als Mitchell zekerder was geweest over wat hij eigenlijk wilde vertellen, maar er zijn hier genoeg leuke aspecten om te waarderen. End of Oak Street is geen homerun, maar zeker de moeite waard om te kijken. Sterker nog, of je nu van dinosauriërs houdt of niet – al is het misschien nog meer als je dat doet.

Efter flera år av förseningar verkar {Sicario 3} äntligen vara på väg mot produktion. Josh Brolin, som återvänder som Matt Graver, bekräftar för Screenrant att filmen blir av och att arbetet snart drar igång.

"It is happening, and it's happening soon. It's happening."

Brolin har tidigare beskrivit projektet som "very, very real", men den nya uppdateringen är betydligt mer konkret. Något premiärdatum finns dock inte ännu, och det återstår fortfarande frågetecken kring bland annat regissör och vilka fler ur originalensemblen som återvänder.

Gillar du Sicario 1 och 2?

Om Josh skulle få förhinder hade nog Tomas Brolin kunnat hoppa in.