Intel targets India for a new $3.3 billion factory that will make the…

Het lijkt erop dat ik hier eindelijk een reputatie ga opbouwen als de Gamereactor-recensent die games opnieuw speelt, want de laatste tijd ben ik niet gestopt met het recenseren van ports, remasters en remakes van games die ik al eerder had uitgespeeld. Het gebeurde met Fallout 4, met Indiana Jones en de Grote Cirkel, en nu met Final Fantasy VII: Rebirth, dat ik al had gespeeld, geweldig vond, gerecenseerd (op Gamereactor Spain) en waarvan ik dacht dat ik het boek voor de PlayStation 5 had afgesloten, om het vervolgens opnieuw te bekijken op de Nintendo Switch 2. Met een spel zo enorm als dit, dat gemakkelijk meer dan 100 uur duurt om te spelen, ging deze recensie niet zozeer over het herbekijken van de sterke en zwakke punten van het verhaal en de gameplay (hoewel ik daar wel een paar nieuwe gedachten over heb), maar eerder om het beoordelen of dit gigantische spel, met een bestandsgrootte van meer dan 100 GB, doet zijn naam ook eer aan op de Nintendo-console.

Laten we nu doorgaan naar de minder aantrekkelijke aspecten van deze FFVII Rebirth op Switch 2. Aliasing was iets wat natuurlijk onvermijdelijk was, aangezien de hardware minder krachtig is dan die van andere versies, maar het is ook niets dramatisch geweest. Met andere woorden, je moet in gedachten houden dat je in handheld-modus niet dezelfde scherpte zult zien als op je 4K-monitor of tv met een PS5. Als je Final Fantasy VII Remake Intergrade al hebt gespeeld op de Switch 2, zul je zien dat de DLSS-oplossing hier identiek is, en hoewel het spel er op het kleine draagbare scherm iets ruwer uitziet, biedt het in de Dock en op de tv een merkbare verbetering.



Wat je meteen zult merken, en dat is beter ook, is dat de prestaties praktisch hetzelfde zijn, of het nu in afgesloten ruimtes is of in de grote openwereldsecties die je tegenkomt van Kalm tot de Tempel van de Ouderen. Zelfs zonder benchmarksoftware lijkt het spel moeiteloos te draaien op een stabiele 30 fps, waarbij af en toe VRR-technologie wordt gebruikt om overgangen soepel te maken of de vloeiendheid op het scherm tijdens gevechten te verbeteren. Dat gezegd hebbende, verwacht niet dezelfde scherptediepte of dichtheid van entiteiten op het scherm als op PC, PS5 of Xbox. Er is object poping—en niet slechts een beetje—dat zowel NPC's als monsters beïnvloedt.

Maar technische problemen daargelaten, als dit je eerste playthrough van Final Fantasy VII: Rebirth is, zul je zeker verslaafd raken aan de rest. Nu we Midgar (bijna volledig) achter zich hebben gelaten, voelt de wereld van Gaia zich nu vrij om te verkennen. In deze tweede speelsessie heb ik de kans gegrepen om te genieten van mijn favoriete activiteiten in Rebirth: elke hoek van de kaart verkennen, alle materia opsporen, de Chocobo-vangende minigames spelen en natuurlijk mijn titel verdedigen als meester in Queen's Blood. Serieus, Square Enix, je zou echt een standalone spin-off voor dit kaartspel moeten overwegen.



Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om (weer zonder succes) genoeg materialen te verzamelen om mijn uitrusting maximaal te upgraden met de Synthesis-vaardigheid. Meer door een gebrek aan tijd (als je Rebirth nooit hebt gespeeld, bedenk dan dat er mogelijk meer dan 100 uur gameplay is, geen overdrijving) dan door een gebrek aan verlangen. Want er is altijd wel iets te doen, als je niet meteen naar het einde en de aftiteling wilt haasten. De bewoners van een wereld helpen die hier veel levendiger aanvoelt dan in 1997, je scores verbeteren in minigames op de Costa del Sol of bij de Gold Saucer... en misschien probeert hij daar zelfs een ander soort 'eerste date' uit.

Ik zal niet te veel in detail treden over het hoofdverhaal van het spel, dat, zoals je ongetwijfeld al hebt opgemerkt, niet hetzelfde is als in het originele Final Fantasy VII. Zelfs met de toevoegingen en veranderingen blijven de sleutelmomenten waar ze horen, al weet ik niet zeker of ik het hart zou hebben om bepaalde scènes die me nog steeds raken opnieuw te doorlopen, of dat nu in 32-bit is of nu in high definition. De spectaculaire soundtrack van het geluidsteam, voortbouwend op het werk van Nobuo Uematsu, is opnieuw de schuldige. Naar mijn mening wordt het nu veel beter benut door het hele spel dan in de specifieke momenten waarop het uitblonk in Remake Intergrade.

Hoe het ook zij, mijn mening is dat Final Fantasy VII: Rebirth zowel narratief als grafisch een absoluut beest blijft, en ik ben verbaasd dat een spel van deze omvang en ambitie op een slanke handheld als de Switch 2 past zonder kritische concessies te doen. Als het meenemen van Cloud, Tifa, Aerith, Barret, Yuffie, Cait Sith en Red overal waar je gaat zwaarder weegt dan technische beperkingen, dan heb je hier eindelijk een van de belangrijkste games van de afgelopen jaren op Nintendo, en ook een van de beste recente delen in de Final Fantasy-franchise (zo niet de beste) eindelijk in handen.